“เขาอุตส่าห์ออกแบบอย่างสวยงาม แต่อาจารย์(ขจร) ว่าปัญญาอ่อน ใครก็ชมว่าสวย และเรื่องป้ายคล้องคอ จุฬา หรือ ธรรมศาสตร์ ก็ทำ อย่างนี้ก็ปัญญาอ่อนเหมือนกัน…” แล้วอาจารย์หัวหน้าภาคก็ตอบทำนองว่า อย่าไปคิดมากเลย ก็เก็บป้ายวันจันทร์-อังคารแล้วกัน….

ผมเห็นข้อความนี้สักพัก แล้วข้อความนี้ก็ถูกลบไป

..ผมก็มีความรู้สึก อืม…เขาไม่เข้าใจเหตุผลผมเลย นั่นแสดงว่าสิ่งที่เขาคิด กับสิ่งที่ผมขอร้องมันสวนทางกัน และที่สำคัญ อาจารย์ก็ไม่ได้ให้เหตุผลที่ควรจะแนะนำเขา แต่ช่างเถอะ

ตอนผมจะกลับบ้านก็มีนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ที่มีป้ายคล้องคอเดินผ่านมาที่ผม แล้วยกมือไหว้ แล้วเดินจากไป สักพัก เจ้าหนูคนนี้ก็เดินมาใหม่ ถามผมว่า อาจารย์ชื่ออะไร ผมก็ตอบว่าชื่อขจร แล้วผมก็ถามเขาว่า รู้ไหม ว่าป้ายที่คุณคล้อง ทำให้ผมตัดสินใจเลิกสอนที่นี่ เด็กคนนั้นทำท่างงนิดหนึง แล้วถามผมว่าทำไม…ผมก็บอกว่าชุดนักศึกษาคุณดูสวยงามมากเลยนะ แต่มันมีป้ายอันใหญ่ ที่ออกแบบผิดวัตถุประสงค์ มาบดบังชุดอันสวยงามของคุณ เพียงเพราะพวกคุณจำชื่อกันไม่ได้….ผมอธิบายแค่นี้ ผมก็มีความรู้สึกว่า ผมพูดมากไปแล้ว

นี่คือสิ่งที่ผมพบวันนี้ สิ่งที่ผมคิดไม่ถึงในปฏิกริยาของคนที่ทำให้ผมมีความรู้สึกว่าไม่ สนิทใจ ในการที่เราจะเป็นคนในองค์กรเดียวกัน ผมเลยคิดว่า ผมคงใช้แรงกับมีดมากไปหรือเปล่าเพียงเพื่อจะเหลาดินสอ มีดมันจึงไถลหลุดออกจากปลายดินสอมาบาดมือให้ผมต้องเลือดออก แล้วต้องเจ็บปวดใจอย่างทรมาน เพียงเพราะผมต้องการใช้มือเปล่าของผมสัมผัสกับดินสอ ให้เกิดความเชื่อใจกันอย่างจริงใจ ซึ่งถ้าหากผมเอาผ้ามาพันมือไว้ ไม่ต้องมาสัมผัสกับดินสอเหล่านั้นโดยตรง ผมก็คงไม่ต้องมาเจ็บกับมีดที่มาบาดมือผม และไม่ต้องมาพร่ำรำพันในความผูกพันที่มีต่อกัน…

สำหรับไฟล์ ePub ของผมเวอร์ชั่นนี้ มีสารบัญ มี Hyperlink ที่จำเป็นขนาดไฟล์ 34.5 MB มีวิดีโอ 4 เรื่องสั้นๆ โดยสามารถไปดาวน์โหลดได้ ที่

kajorn_epub.zip

http://thinkpad.in.th/files/BasicPhotoshop.epub
http://thinkpad.in.th/files/PSexpress.epub

แต่อย่าลืมนะครับ ต้องใช้โปรแกรมอ่านที่รองรับ ePub3 เท่านั้น

ในหลักสูตรการเรียนการสอนที่อยู่ในหลักสูตรของ Adobe ในเนื้อหาชั่วโมงแรกเลย จะมีการพูดถึงการทำความเข้าใจเรื่องบลิขสิทธิ์ในผลงาน ไม่ว่าจะเป้นภาพ งานเขียน ดนตรี….หลายๆ อย่างที่คนสร้างสรรค์คนแรกถือว่าเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์โดยไม่จำเป้นต้องไปจดทะเบียน

จากงานตัวอย่างที่ผมนำมาให้เปรียบเทียบกันดู ผมอยากจะให้นักออกแบบลองพิจารณาและวิเคราะห์ดูจากภาพที่เปรียบเทียบ คุณคิดว่านักออกแบบทั้งสองคนที่อยู่คนละฟากฟ้า คนละเวลา จะใจตรงกันได้จริงๆ หรือ

ภาพชุดแรกเป็นถุงใส่สินค้าของห้างดัง ห้างหนึ่งอยู่ถึงขั้วโลกเหนือ อีกห้างหนึ่งอยู่ในบ้านเรา นักออกแบบช่างบังเอิญใจตรงกัน

ส่วนชุดนี้ เป็นน้ำผลไม้ ตรา เซ็ปเป้ Juice Me ใจตรงกันกับนักออกแบบบรรจุภัณฑ์น้ำผลไม้ของอังกฤษ ตรา Firefly
รสนิยมเดียวกันทั้ง Font และ Art Direction ด้วย …บุพเพสันนิวาส จริงๆ

มีผู้เชี่ยวชาญในวงการออกแบบ ได้กล่าวถึงกรณีนี้ว่า

ดูแบบแล้วไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอนอาจเป็นได้ว่า

1.โดนใบสั่งลูกค้ามาหรือลูกพี่
2.มักง่าย หลอกลูกค้า

คุณล่ะ ว่าข้อไหนถูก หรือถูกทั้งสองข้อ !!

IDCS4 with Thai Language on Vimeo

ปีนี้เป็นปีที่ยิ่งใหญ่ของผู้ใใช้งานในบ้านเรา เมื่อ Adobe จะจัดส่ง Adobe Evangelist มาทำการเปิดตัว CS5 นำโดย Greg Rewis พ่อมดแห่ง Web, Jason Levine พ่อมดแห่ง Production และ Terry White พ่อมดด้าน Graphic Design ทั้ง 3 คนจะมาให้พวกเราสัมผัสตัวเป็นๆ ที่เมืองไทยแน่นอน ข่าวคราวความเคลื่อนไหวนับจากนี้ไป ต้องติดตาม Twitter ที่ #CS5 #csbuzz และตามรายละเอียดด้วยการลงทะเบียนที่นี่ คลิก

ผมเขียนบทความนี้เพื่อจะให้เราหันกลับมาคิดสักนิดว่าการที่เราจะลงทุนซื้อซอฟท์แวร์สักชุด มันจะช่วยอะไรเราได้บ้าง และเราควรจะทำอย่างไรถึงจะคุ้มค่าที่สุดเมื่อเราได้ลงทุนซื้อซอฟท์แวร์

ในส่วนของนักออกแบบ ผู้สร้างสรรค์งาน ความจริงเรื่องนี้น่าจะเป็นที่เข้าใจง่ายในเรื่องการลงทุนถ้าเราเริ่มทำความเข้าใจกับการใช้งานของซอฟท์แวร์ สิ่งที่เราจะปฏิบัติคือติดตั้งซอฟท์แวร์ใช้งานเฉพาะที่จำเป็นหรือเลือกใช้งานซอฟท์แวร์ให้ตรงกับงาน ไม่ใช่เล่นลงกันทุกโปรแกรม เพราะที่ผ่านมามันเถื่อนทั้งหมดก็เลยลงทั้งหมด ทั้งๆ ที่ใช้งานอยู่ไม่กี่โปรแกรม และที่สำคัญหากต้องมีการซื้อซอฟท์แวร์จริงๆ ก็ควรจะซื้อเฉพาะผู้ที่มีอาชีพเท่านั้น เพราะว่าวันนี้หากมีใครนึกอยากจะทำแผ่นพับขึ้นมาสิ่งแรกที่เขาคิดคือ หาโปรแกรมมาทำงาน แทนที่จะหาคนมาทำงาน คือแทนที่จะยอมเสียเงินไปจ้างนักออกแบบ กลับคิดว่าทำแผ่นพับชิ้นเดียวไปที่พันธ์ทิพไปหาแผ่นโปรแกรมมาลง พอมีปัญหาก็ใช้โทรถามเอา หรือถามตามกระทู้ต่างๆ ซึ่งต่อไปนี้ถ้าทุกคนทราบว่าโปรแกรมมันแพงก็จะไม่มีใครไปซื้อโปรแกรมมาทำงานเอง เพราะการส่งให้คนออกแบบที่มีหน้าที่ทำงานก็จะสะดวกกว่าและราคาค่าออกแบบก็จะต้อสูงขึ้นเมื่อมีต้นทุนสูง (เมื่อก่อนค่าทำอาร์ทเวิร์คสูงกว่าปัจจุบัน) อาชีพออกแบบก็จะกลับมามีรายได้เพิ่มขึ้นเพราะไม่มีการแย่งงานราคาถูกจากคนที่ไม่มีหน้าที่โดยตรง

ในส่วนของร้านแยกสี ซึ่งผมแปลกใจมากที่ไม่ยอมรับไฟล์งาน PDF เพราะถ้าพยายามรับงาน PDF ทั้งหมด ร้านแยกสีก็จะไม่ต้องลงทุนซื้อซอฟท์แวร์มาทำงาน เพราะงานเสร็จมาแล้วจากลูกค้า จากนักออกแบบ และที่ผมไม่เห็นใจเพราะทำไมบางคนยอมเสียเงินซื้อโปรแกรมราคาเป็นแสนเพื่อมาทำการ Convert รูป RGB เป็น CMYK แต่ไม่ยอมเสียเงินครึ่งแสนซื้อโปรแกรมของ Adobe ที่เขาใช้มากที่สุด รวมไปถึงการที่เขามีเงินซื้อโปรแกรม Imposition หรือโปรแกรม Pitstop ได้ แต่ไม่ยอมซื้อ Adobe Acrobat และที่สำคัญตอน Adobe ลดราคาซอฟท์แวร์ลงมาถูกมากแค่ประมาณ 2 หมื่น จากเกือบ 5 หมื่น กลับไม่สนใจจะซื้อกัน เอาเงินไปซื้อ iPhone บ้าง BB บ้าง กลับไม่คิดว่าแพง

วิธีแก้ในส่วนร้านแยกสีและโรงพิมพ์ก็คือ หันมารับงานที่ส่งเป็น PDF เท่านั้น หากไม่อยากซื้อซอฟท์แวร์ หรือถ้าลงทุนซื้อซอฟท์แวร์ก็คิดค่าแก้ไขการทำไฟล์เสียบ้างเพราะมันมีต้นทุนแล้ว ลองย้อนกลับไปคิดกันหน่อยซีครับว่าทำไมค่า Plate มันถูกลงมามากจนบ่นกัน ก็เพราะทุกคนคิดแต่จะเอาตัวรอดไม่สร้างระบบให้มันเข้มแข็ง และทำร้ายกันเองมากกว่า

วันนี้ร้านแยกสี โรงพิมพ์ควรจะเข้าใจในสิ่งที่ผมพยายามให้ความรู้คนออกแบบให้เขาทำงานอย่างถูกวิธีการ ส่งไฟล์เป็น PDF อย่างถูกต้อง เพราะหากเราทำกันอย่างนี้แต่แรก ร้านแยกสีและโรงพิมพ์ก็ไม่ต้องลงทุนซอฟท์แวร์ ส่วนคนออกแบบก็ต้องทำงานให้ถูกต้องตามขั้นตอน และก็ควรจะได้รับค่าตอบแทนเพิ่มเติมจากค่างานเช่น อาจได้จากส่วนต่างของร้านแยกสีที่ทำงานเร็วขึ้น ต้องคิดราคาถูกลงเอาเงินส่วนนี้มาให้นักออกแบบ เมื่อนักออกแบบได้เงินเพิ่มส่วนนี้ เขาก็ต้องพยายามสร้างไฟล์งานให้เรียบร้อยที่สุดเพราะเป็นรายได้ของเขา

เจ้าของร้านแยกสีไม่คิดอะไรเลยเหรอครับ เมื่อมีงานทำเพลตราคา 4500 บาทเหมือนกัน แต่ชิ้นหนึ่งยิงฟิล์มครึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้ว กับอีกงานหนึ่งต้องใช้เวลายิงฟิลม์เป็นวันแต่ได้เงินเท่ากัน

สุดท้ายฝากไปยังชมรมสิ่งพิมพ์อิเล็คทรอนิคส์ น่าจะเป็นที่พึ่งของวงการจริงๆ กลับมีอาการมึนเมาออกทะเลทั้งโครงการ PDF/X และอีกโครงการคือ โครงการ Open Source Software เพื่ออุตสาหกรรมการพิมพ์ ถ้าทำเพื่อพัฒนาศึกษาไม่เป็นไร แต่อย่าเอาวิธีคิดว่าทำเพราะซอฟท์แวร์มันแพงเลยหาทางออกใหม่เพราะวิธีคิดแบบนี้มันไม่ได้พัฒนาวงการพิมพ์เลยครับ แทนที่เราจะให้ความรู้คนให้สามารถใช้เทคโนโลยีที่มีในอุตสาหกรรมได้ เรากลับมาทำให้คนทำงานต้องมาเริ่มต้นใหม่ ความคิดนี้ไม่ต่างกับการคิดทำ Fonts เพราะมีการจับลิขสิทธิ์ มันกลายเป็นว่าการกระทำแบบนี้ไม่สนับสนุนความคิดสร้างสรรค์ ไม่สนับสนุนคนคิดงาน เพราะแทนที่จะให้ความรู้เรื่องความสำคัญของการใช้งาน การลงทุน การเข้าถึงเทคโนโลยี แต่กลับกลายเป็นอย่าไปซื้อของมันเพราะมันแพง….แทนที่จะมาบอกว่าจะใช้งานอย่างไรให้คุ้มค่า ถ้ามีสมองแค่นี้ก็ไม่แปลกใจเลยครับที่วงการพิมพ์บ้านเราไม่เข้าใจเรื่องการใช้งานซอฟท์แวร์ที่แท้จริงจนถึงวันนี้

การทำงานเพื่อสังคม การพัฒนาวงการคือการทำงานที่เสียสละ ไม่ใช่งานรักษาหน้าตาของตนเอง ควรจะหาคนที่มีความรู้จริงๆ มาทำงาน และก็มีใจ และความตั้งใจจริงพร้อมที่จะให้อย่างถูกวิธีการ

วันอังคารที่ 10 พฤศจิกายน 2552 เวลา 08.30 – 16.15 น.
ณ โรงละครรามเกียรติ์ สยามนิรมิตร
ถนนเทียมร่วมมิตร (ตรงข้ามศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย)
การเดินทางโดยรถไฟใต้ดิน MRT : สถานีศูนย์วัฒนธรรม ประตู 1

พบกับงานยิ่งใหญ่สุดอลังการแห่งปี Photoshop World 2009 งานสัมมนาครั้งแรกในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ที่จะนำคุณก้าวสู่โลกของ Photoshop และการถ่ายภาพในระบบดิจิทัล ตื่นตากับการสาธิตการทำงานในฟีเจอร์ใหม่ต่างๆ อีกมากมาย ขอเชิญคุณมาร่วมพบกับปรากฎการณ์ใหม่ล่าสุดของเทคโนโลยี Photoshop ในอนาคต ที่จะนำความคิดสร้างสรรค์ของคุณไปสู่ผลงานชิ้นเยี่ยมของคุณได้อย่างง่ายดาย

หัวข้อการสัมมนา
0830 – 0900 ลงทะเบียน
0900 – 0915 Welcome Address
0915 – 1030 Keynote Session: Adobe Photoshop CS4 – The Future is now
โดย Rufus Deuchler
1030 – 1045 Morning Break
1045 – 1200 Photoshop CS4 Tips & Tricks
โดย Rufus Deuchler
1200 – 1245 Lunch Break
1300 – 1345 Photoshop : กุญแจสู่ความสำเร็จ
โดย สุรชัย พุฒิกุลางกูร
1345 – 1415 Photoshop for Photographers
โดย ขจร พีรกิจ
1415 – 1445 CANON “RAW” Workflow
โดย ต่อวงศ์ ซาลวาลา
1445 – 1515 Presentation by Lenovo
1515 – 1600 New Power with 3D & Video
โดย Nelson John
1600 – 1615 Lucky Draw & Closing

วิทยากร
Rufus Deuchler
Senior Worldwide Evangelist for Creative Solutions
Adobe Systems Incorporated
จบการศึกษาจาก The Art Center College of Design ในสาขา Communication Design ทำงานด้าน Corporate and Editorial Designer มาเป็นเวลากว่า 20 ปี เมื่อปี 2002 ได้รับการมอบหมายจาก Adobe Italy ให้เป็น “Cross – Media Guru” เป็นผู้บรรยายให้แก่ผู้ฟังทั่วประเทศอิตาลี ซึ่งต่อมาเขาได้อยู่ในตำแหน่ง Evangelist ด้าน Creative Suite เพื่อ Creative Pro และ Publishing Market ปัจจุบันเขาเป็นที่ปรึกษาเรื่องการจัดการซอฟต์แวร์และการสอนการใช้งานซอฟต์แวร์ Adobe และดูแลระบบการทำงานให้กับบริษัทรับออกแบบรายใหญ่หลายบริษัท
(Rufus พูดภาษาอังกฤษแต่ฟังง่าย หรือหากฟังไม่ทันก็สามารถเข้าใจได้เพราะเขาเน้นการนำเสนอที่สามารถเข้าใจได้)

ขจร พีรกิจ
Adobe User Group Manager
Bangkok InDesign User Group Chapter Rep.
จบการศึกษาด้านทัศนศิลป์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร มีประสบการณ์ทำงานด้านช่างภาพสื่อมวลชน ออกแบบสิ่งพิมพ์ และบริษัทโฆษณา ต่อมา Adobe SEA ได้มอบหมายให้เป็น Adobe Evangelist เพื่อเผยแพร่การใช้งาน Creative Suite ในด้าน Print Publishing และเป็น 1 ใน 8 คนของเอเชียที่ได้เข้ารับการอบรมเรื่องการสอนและการทำหลักสูตรโปรแกรมของ Adobe สำหรับใช้งานทั่วโลก ที่สำนักงานใหญ่ของ Adobe สหรัฐอเมริกา เป็นหนึ่งในทีมพัฒนา XMP ของทีมพัฒนาโปรแกรมของ Adobe และเป็นผู้ทดสอบโปรแกรมของ Adobe ก่อนจะออกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ และเป็นผู้ผลักดันให้สามารถใช้งานภาษาไทยได้ใน Adobe InDesign CS4
ื
สุรชัย พุฒิกุลางกูร


Managing Director, Retoucher, CGI Artist

Illusion Co.,Ltd.

จบการศึกษาด้านจิตรกรรม จากมหาวิยาลัยเชียงใหม่ แลัวไปศึกษาต่อด้าน Visual Design จากสถาบัน Tokyo Designer Gakuin เขาเคยคว้ารางวัลจากงาน Nippon Graphic Exhibition (Japan) และอีกหลายรางวัลจากงาน B.A.D. , Cannes Lions, New York Festivals, the Clio Awards, The One Show, London International Awards, AdFest and Spikes Asia.
สุรชัยเริ่มต้นศึกษาการตกแต่งภาพจาก Nippon Color Engineers โตเกียว ประเทศญี่ปุ่นเมื่อ 16 ปีที่แล้ว
ปัจจุบันเป็นเจ้าของบริษัท Illusion ที่ถือเป็นบริษัทชั้นนำอันดับต้นๆ ของเอเชีย มีลูกค้าในวงการโฆษณามากมาย
ปีนี้ผลงานของสุรชัยได้คว้ารางวัล Gold และ 2 Silver จากการตกแต่งภาพจากงาน AdFest และอยู่ในทำเนียบ 200 คน ของ 200 Best Illustrators Worldwide by Archive และได้รับเลือกเป็นกรรมการตัดสินCraft ในงานประกวด โฆษณาระดับนานาชาติ Spikes Asia ครั้งที่ 1

ต่อวงศ์ ซาลวาลา
Professional photographer
เจ้าของเว็บ www.2how.com
“พี่หาว” คือชื่อที่รู้จักกันดีในวงการถ่ายภาพ จบวิศวะคอมพิวเตอร์ จาก มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นช่างภาพอิสระที่มีประสบการณืสูงทั้งการถ่ายภาพ และการใช้งานโปรแกรม Photoshop เป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับภาพดิจิทัลเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ และเป็นนักเขียนอิสระตามนิตยสารชั้นนำหลายฉบับ

Nelson John
Consultant, Creative Solutions Business, South East Asia
Adobe Systems Pte Ltd
Nelson มีประสบการณ์ตรงจากการทำงานในด้านการทำสื่อ 3D แอนิเมชั่น และมัลติมีเดียมากกว่า 10 ปี รวมทั้งการทำงานทางด้านสิ่งพิมพ์ที่ต้องใช้โปรแกรม Adobe Photoshop และ Illustrator ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในผู้วางหลักสูตร 2D และ Photoshop สำหรับการทำงาน Motion Graphics ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ลงทะเบียนที่นี่ (คลิก)

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมที่ คุณอนุศักดิ์ นพวงศ์ โทร. 0851081810

วันนี้ซอฟท์แวร์ของ Adobe ได้พัฒนามาเพื่อให้ผู้ใช้งานได้มีการทำงานถูกต้องแม่นยำขึ้น คำสั่งต่างๆ ที่เป็นเทคนิคัล ก็ถูกจัดทำให้เป็นอัตโนมัติมาอย่างเรียบร้อย ผู้ใช้เพียงทราบถึงข้อกำหนดก็สามารถเลือกกดปุ่มได้ตามความต้องการ

วันนี้ผมได้รับข่าวสารบางอย่างว่ามีคนกลุ่มหนึ่งพยายามค้นคว้าพัฒนาสิ่งที่บริษัทหรือองค์กรระดับโลกเขาทำไว้ คือการทำโครงการ PDF/X-4 ซึ่งปกติผมเป็นคนที่ยกย่องคนไทยมากกว่าฝรั่ง แต่บางอย่างบางเหตุการณ์เราต้องดูศักยภาพของเราด้วยว่า การที่เราจะมาศึกษาข้อดีข้อเสียของการใช้งานมาตรฐานที่ถูกกำหนดมาแล้ว เรามีพลังแค่ไหน

เพื่อความเข้าใจร่วมกันสำหรับคนทำงานด้านสิ่งพิมพ์ในวันนี้ หากคุณคิดจะเข้ามาใช้ PDF/X-4 นั่นหมายความว่าคุณได้ก้าวล่วงมาใช้ Adobe Creative Suite 4 อยู่แล้วมิเช่นนั้คุณก็จะไม่เห็น PDF/X-4 (ที่ไม่ใช่ Draft) ดังนั้นวิธีคิดของคนที่มีจิตใจปรารถนาดีอย่างจริงใจกับสังคม ควรที่จะตีโจทย์นี้ให้แตก ควรที่จะทำความเข้าใจในกระบวนการทำงานใน CS4 ไม่ควรเอาความเขลาที่ไม่เคยใช้งาน CS4 มาทำงานในการพัฒนาหรือวิเคราะห์ปัญหาที่ขาดที่มาที่ไปอย่างแท้จริง

เป้าหมายที่ผู้คิดค้น PDF/X-4 ก็คือต้องการหาวิธีการแก้ไขความผิดพลาดของการทำงานที่เกี่ยวข้องกับ Transparency และการคงไว้ซึ่ง Layer เพื่อเป็นการปูทางไปสู่การทำงานแบบ Variable Data Printing (VDP) และความสามารถนี้ต้องสัมพันธ์กับ PDF 1.6 ดังนั้นหากใครที่คิดจะทำ PDF/X-4 แล้วอยู่ในพื้นฐานของ PDF 1.4 ถึงแม้นว่ามันจะทำได้ แต่คุณกำลังจะทำให้คุณสมบัติที่เป็นข้อได้เปรียบ เป็นความสามารถที่สำคัญของ PDF/X-4 ขาดหายไป แล้วจะทำไปเพื่ออะไร?

สิ่งที่ควรทำวันนี้คือ การให้ความรู้ผู้ใช้งานในการทำไฟล์ต้นทาง ทั้ง Adobe Photoshop, Adobe Illustrator และ Adobe InDesign อย่างถูกต้องมากกว่า ควรให้ความรู้คนใช้งานตรวจสอบไฟล์งานด้วย Live Preflight ผ่าน InDesign มากกว่า อย่าลืมว่าข้ออ้างว่าคนไม่ใช้ CS4 ไม่สามารถใช้ได้ เพราะอย่างที่บอกหากไม่มี CS4 ก็จะไม่เห็น PDF/X-4 ที่เป็นตัวจริงได้

ผมหวังว่าหน่วยงานที่มีใจบริสุทธิ์ในการที่จะพัฒนาสังคม ควรจะมีความจริงใจ และยอมรับความคิดเห็นของคนที่เกี่ยวข้องที่มีความเชี่ยวชาญโดยตรง และควรที่จะแสวงหาบุคคลากรที่มีความรู้ในด้านที่เกี่ยวข้องมาร่วมทำงาน ไม่ใช่มองไปมองมาก็หน้าเดิมๆ จะโครงการอะไรก็หน้าเดิมๆ แล้วหน่วยงานของคุณก็ไม่ต่างอะไรไปกับคำว่า สมาคม/ชมรม โต๊ะจีนสังสรรค์หรอกครับ

ผมเขียนบทความนี้ไม่ใช่อยากจะเข้าไปทำด้วยความอยากจะมีหน้าตาหรอกครับ ผมไปช่วยโดยไม่ต้องใส่ชื่อผมก็ได้ เพราะสิ่งสำคัญก็คือทำอย่างไรจะสร้างปัญญาให้กับคนใช้งานมากกว่า แต่รับรองไม่มีใครเรียกผมไปร่วมประชุม เพราะคนทำงานบ้านเราล้วนแต่พวกหน้าบาง ชมชอบแต่คำชม ไม่นิยมคนขวานผ่าซาก มันเสียหน้าครับ

ผมขอขอบคุณ Sapura ตัวแทนจำหน่ายของ Wacom ในประเทศไทย ขอบคุณบริษัท Wacom ที่ถือว่าเป็น Partner กับ Thai Adobe User Group ที่ใด้เชิญผมไปร่วมงาน

แต่ที่ผมจะขอติติงในเรื่องการจัดงานครั้งนี้ ก็ต้องขอฝากไปยังมิตรของผม (Wacom) ให้พิจารณาบริษัทรับจัดงานให้ดี โดยเฉพาะบริษัทที่ทำประชาสัมพันธ์ บางครั้งความเป็นบริษัทอินเตอร์ก็ไม่จำเป็นต้องทำงานดีกว่าบริษัทของคนไทยเราเอง

ก่อนงานผมได้รับเอกสารเชิญ ผมก็ตำหนิผ่าน Twitter ไปครั้งหนึ่งว่า เบื่อบริษัท PR ที่ส่งไฟล์เป็น Microsoft Word ทำไมเขาไม่ทำเป็น PDF เพราะเมื่อผมไม่มี MS office เวลาเปิดไฟล์ขึ้นมาแล้วมันเพี้ยน ซึ่งหวังว่าบริษัทที่ทำอาชีพนี้ควรจะใส่ใจบ้าง

กลับมาที่งานผมได้ไปลงทะเบียนเข้างานซึ่งน้องๆ หลายคนรู้จักผม ยกเว้นเจ้าหน้าที่ PR ซึ่งไม่รู้จักยังยืนซุบซิบอีกว่า หน้าอย่างผมไม่ใช่สื่อมวลชน เลยไม่เอาเอกสารให้ผม ผมมารู้ว่าเขาคิดอย่างนั้นก็มีความรู้สึกว่า ไอ้บริษัทนี้ อย่ามาทำงานเลย เอ็งเชิญสื่อมวลชน เชิญคนทำ web ไปเพื่อจะเอาข่าวไปเขียนลง Web ลง Blog แล้วไอ้เว็บที่ผมมี 4-5 เว็บนี่มันไม่พอกับความเป็นสื่อหรือ และมารยาทที่ซุบซิบต่อหน้านี่ มันสมควรหรือ

ผมเข้ามาที่งานและด้วยความที่ผมผ่านงานประเภทแนะนำผลิตภัณฑ์มามาก ทั้งจัดเอง ทั้งไปงานระดับโลก ก็มีความรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับงาน เพราะที่นั่งมันเหมาะกับการชมภาพยนตร์มากกว่ามาแสดงผลิตภัณฑ์ใหม่ แสงก็ไม่พอที่จะเห็นผลิตภัณฑ์อย่างชัดเจน เมื่อเข้านั่งประจำที่แล้วก็ไม่ต้องลุกไปไหน นึกถึงสัญชาตญาณของนักข่าวเวลามีใครพูดก็ต้องลุกไปถ่ายภาพ ทำให้ไม่สะดวก และที่สำคัญสถานที่มืดไป นักข่าวจะเขียนจะจดอะไรก็ไม่ได้ ดูแล้วเสียดายความคุ้มค่าในการใช้สถานที่

มีอีกหลายๆ อย่างในงานที่ผมไม่ประทับใจ แต่ทั้งหมดไม่ใช่ความบกพร่องของ วาคอมสาวสวยคนไทย ไม่ใช่ความบกพร่องของซาปุระ ผู้แทนจำหน่าย เพราะผมทราบว่าไม่มีหน้าที่ในการรับผิดชอบ แต่ก็ขอฝากน้อง Glitzy คนสวย น่าจะสรุปบทเรียนนี้ให้กับ WACOM โดยตรง และคราวหน้าจะได้ปรับปรุงใหม่

ที่สำคัญคนที่ทำ PR ช่วยมีสายตากว้างไกลหน่อยนะครับ ว่าผลิตภัณฑ์ประเภทไหน ควรจัดงานอย่างไรครับ และก็อย่าเที่ยวปรามาสใครว่าตนนี้เป็นนักข่าว คนนี้ไม่ใช่ วันนี้คุณควรรู้เองว่าแหล่งข่าวของแต่ละแห่งเป็นอย่างไร
ที่สำคัญผมมีชื่ออยู่ในกลุ่มที่ถูกเชิญ ช่วยทำการบ้านหน่อยว่าผมทำงานอะไรบ้าง

ผมนี่นักข่าวเก่า เก๋ากึกเลยนะครับ เอ้าเอาบัตรนักข่าวเมื่อปี 1986 ไปดู